Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

28. Έχω μια υπέροχη φίλη!!!
 
Πριν μερικούς μήνες ήρθε δειλά δειλά ένα κοριτσάκι στο σχολείο μας. Τα μάτια του λάμπανε και διέκρινες την ζωντάνια και την σκανταλιά μέσα τους. Την πλησίασα και την έπιασα από το χέρι για να την ξεναγήσω στον μικρό αλλά ζεστό μας παιχνιδότοπο. Μου χαμογέλασε και με ακολούθησε....Έτσι ξεκίνησε η φιλία μας.
Είναι καλόκαρδη, γλυκιά, περιπετειώδες, θαρραλέα, χαμογελαστή, εφευρετική, και πολύ πολύ ξεχωριστή . Θέλω να μαι συνέχεια μαζί της και εκτός σχολείου. Ιδιαίτερα εκεί, γιατί εκτός αρχίζουν για μας οι μεγάλες περιπέτειες. Τα μικρά μυαλουδάκια μας δεν σταματάνε να κατεβάζουν ιδέες για άφθονο γέλιο!
 
 
Εχθές πήγαμε στο μουσείο και βρήκαμε εκεί ευκαιρία να συνεχίσουμε τα χοροπηδητά μας τραγουδώντας και γελώντας δυνατά. Οι δεινόσαυροι μας κοιτούσαν άγρια και απειλητικά, ήταν φοβισμένοι αλλά καθώς εμείς δεν αλλάζαμε στάση γλύκαναν, ένιωσαν οικία και μας άφησαν να τους χαϊδέψουμε και να πιάσουμε τα μεγάλα τους δόντια. (Χα! και η μαμά νόμιζε πως φοβάμαι!)
Στη συνέχεια πήγαμε για ανασκαφές ψάχνοντας για ίχνη δεινοσαύρων και προς μεγάλη μας έκπληξη βρήκαμε έναν ολόκληρο μεγάλο σκελετό. Τα μάτια μας λάμψανε και οι πανηγυρισμοί μας ακούστηκαν σε όλη την περιοχή! Δυστυχώς η μαμά δεν έβγαζε φωτογραφίες γιατί ήταν απασχολημένη και έτσι δεν έχω να σας δείξω τα υπέροχα ζώα εκείνης της εποχής παρά μόνο αυτό το Μαμούθ.
 

Αλλά όπου και να είμαστε, όπως και να είμαστε, γελάμε, παίζουμε, τρέχουμε, αγκαλιαζόμαστε, μαλώνουμε και τα ξαναβρίσκουμε...!!
Από όταν ήρθε στην ζωή μου άρχισα να γελάω πιο πολύ και να μαι αισιόδοξος για όλα όσα η ζωή μου φέρνει!
(Ξέρετε μου λείπανε πολύ όλοι οι φίλοι μου, μικροί και μεγάλοι, που άφησα μια μέρα ανεξήγητα πίσω μου)


 
Με αυτές τις σκέψεις σας χαιρετώ θυμίζοντας σε όλους πόσο όμορφο πράγμα είναι η φιλία , ακόμη και όταν είσαι τόσο μικρός!